10 oktober 2010   ‘Vivagel’, eindelijk....

Sinds december 2009 had ik zitten kijken naar deze route: door vermoeidheid, slecht weer en blessures was het er niet van gekomen. Nu waren alle omstandigheden goed en dus gingen we omhoog!

‘Vivagel’ is een 1000 meter ijsroute, naar de top van de Grand Rocheuse. Deze minder bekende top ligt naast de Aig. Verte, boven het dal van Chamonix. De eerste 500 meter gaan over een steil sneeuwveld, wat daarna langzaam steiler wordt en uitmond in 300 meter steil ijs, tot maximaal verticaal.

De liften waren gesloten en dus moesten we te voet omhoog. De hut was ook dicht en dus moesten we buiten slapen.... Uiteindelijk stonden we zondag ochtend onder de route en het eerste grote opstakel was de randspleet. Bijna verticaal....

Daarna werd de steilheid minder, rond de 50-60 graden. De zon kwam tevoorschijn en langzaam klommen we richting de steile lengtes.

Uiteindelijk kwamen we aan waar we voor gekomen waren: steil ijs! De eerste lengte ongeveer 80 graden: harde sneeuw en ijs door elkaar.

En daarna bleef het ijs steil, uiteindelijk zelfs verticaal. We klommen de dunne ijslijn richting de top, tussen de rotsen door.

We konden moeilijk zien waar we precies heen moesten en dus gingen we voor de makkelijkste lijn. Uiteindelijk stonden we voor 20 meter steile rots waar we doorheen moesten: met veel hang- en trekwerk kwam ik boven, moe maar voldaan.

De top lag vlak naast me: we waren er bijna!

Nou denk ik wel vaker dat ik er bijna ben en uiteindelijk duurt het dan nog wel even. We hadden nog 45 minuten nodig om op de top te komen...

En daarmee waren we nog niet thuis: we moesten nog 600m abseilen en dat terwijl het langzaam donker werd....

Uiteindelijk kwamen we midden in de nacht aan bij de hut waar we meteen het bed in doken.

Moe, maar veilig beneden en met een mooie beklimming achter de rug!