11 - 22 augustus 2010   De hoogste berg van Europa!

Ik was uitgenodigd om mee te gaan als begeleiding naar de Elbrus, de hoogste berg van Europa. Deze berg, die 5642 meter hoog is, ligt in Rusland vlak

bij de grens met Georgië.

Een uitnodiging waar ik geen nee tegen kon zeggen en dus vloog ik op 11 augustus van Geneve naar Moskou. Daar ontmoette ik mijn groep: 9 vrienden die deze grootste uitdaging aan wilden gaan voor het goede doel. Ze wilden geld ophalen voor kankeronderzoek, een nobel streven.

 (zie www.climbforlife2010.nl)

En omdat we maar een avond in Moskou hadden, besloten we in die avond de stad in te gaan. Hoewel er veel problemen met de smog waren deze zomer, hadden wij het geluk na een regenbui aan te komen. En dus was de lucht strak blauw.

We zagen het rode plein, het kremlin, de mooie metro en we kregen in een korte tijd een indruk van deze wereldstad.

De dag erna vlogen we door naar het zuiden en verder met een bus richting Azau. Dit dorpje ligt onderaan de Elbrus, op ongeveer 2300 meter. Er zijn hier verschillende skiliften en dit gebied wordt in de winter dan ook volop gebruikt om te skiën.

Maar wij kwamen om te klimmen en eerst moesten we dus aan de hoogte wennen. En dat deden we door enkele wandelingen te maken in de omgeving. Met uiteindelijk uitzicht op de elbrus.... en wat een geweldig gezicht!

De Elbrus is de hoogste berg van Europa en ligt in de Caucasus. De berg bestaat uit twee toppen, de oost- en de west top. De westtop is net iets hoger en wordt daarom het meest beklommen.

Het is een inactieve vulcaan en er zijn nooit uitbarstingen gedocumenteerd. Wel zijn er sporen van vroegere uitbarstingen.

De berg is in 1829 voor het eerst beklommen door een Russische gids, maar dat was de lagere oosttop. In 1874 werd de hogere westtop door een Engelse expeditie beklommen.

Na enkele dagen gingen we naar boven en we verbleven in het ‘Barrel’ camp. Het kamp heeft deze naam omdat alle klimmers slapen in ‘Barrels’, of beter gezecht oude olie tanks. Wij hadden gelukkig een nieuwer gedeelte van het kamp en dus sliepen wij in gerenoveerde zee containers....

In het kamp zat ook een andere Nederlandse groep van dezelfde organisatie. Deze twee groepen deden dezelfde trip, met 2 dagen verschil. Zij waren dus al klaar voor de top poging...

Maar hun Nederlandse begeleiding had ooronsteking en kon de volgende dag dus niet mee naar de top. Aan mij de vraag of ik mee wilde en mee kon.... ik was tenslotte nog niet klaar met de acclimatisatie. Maar een week eerder stond ik nog op de Mont Blanc en dus moest het kunnen. Ik ging mee!

Om 3 uur in de ochtend vertrokken we: 9 deelnemers, 3 russische ‘gidsen’ en ik.

Het eerste gedeelte gingen we met de ‘snowcat’, ookwel pistebully genoemd. Dit doet bijna iedere groep daar, omdat de klim anders erg lang is en veel van het lichaam vraagt. Maar vanaf 4500 meter moesten we het zelf doen. Onze gids ging voorop en de groep er achter aan. Zonder touw, omdat deze berg en gletsjer compleet veilig beschouwd worden.

En dan wordt het langzaam licht en hoop je en geweldig uitzicht te hebben. Helaas had het weer andere plannen en liepen we in de wolken. De wind was duidelijk aanwezig en soms zagen we een bliksemschicht in de verte tussen de wolken door komen.

Maar we gingen door, omdraaien kon altijd nog. De deelnemers hadden het zwaar en vanaf de 5000 meter had iedereen wel last van de hoogte.

En hoe hoger we kwamen, hoe harder de wind leek te worden. Het begon te sneeuwen en het werd koud. Diep in onze capuchon weg gestoken gingen we verder, achter elkaar aan, stap voor stap.

Op een moment begon ik zelf ook de hoogte te merken: mijn lichaam begon te wiebelen en in mijn hoofd werd alles zweverig. Gelukkig, na een korte pauze en wat eten, ging alles weer goed.

Uiteindelijk bereikten we het zadel, tussen de twee toppen in.

Vanaf hier was het nog 2 uur lopen en voor velen leek zelfs dat teveel. De hoogte en het weer begonnen hun tol te eisen. Enkele deelnemers dachten zelfs aan omdraaien. Maar gelukkig, op aandringen van de gidsen, ging iedereen door. Een laatste steile helling en daarna over een valkke sneeuw graat naar de top.

De laatste meters naar de top waren zwaar, zelfs voor de gidsen. Het was zo bewolkt dat we maar een paar meter voor ons konden zien. De hoofdgids zette elke paar meter een skistok in de sneeuw om zo de terugweg te kunnen vinden.

Uiteindelijk waren daar de laatste meters. Het duurde even voordat iedereen er was maar uiteindelijk haalde de hele groep de top. Alle 9 klimmers bij elkaar!

Helaas in de wind en sneeuw, zonder uitzicht....

De enige mogelijkheid die week voor ons was vrijdag: de voorspelling gaf goed weer en dus moesten we die kans grijpen.... Zaterdag moesten we terug naar Nederland en dus was dit onze enige kans. Helaas werd ik de nacht ervoor ziek en dus voelde ik me die ochtend beroerd. Maar ik wilde het toch proberen en om 3 uur in de ochtend reden we met de snowcat richting 4500 meter.

Het weer was geweldig alleen stond er een verschrikkelijke wind. Ik moest me helemaal inpakken en de striemen die toch mijn gezicht bereikten voelden aan als

prikkende naalden.

Mijn groep was die dag ook omhoog gegaan, alleen tot 4700 meter om te wennen aan de hoogte. De dagen erna bleef het weer slecht en dus moesten we wachten op onze toppoging. Samen met onze gids, Youri, liepen we nog een keer naar 4300 meter om de acclimatisatie compleet te maken. En de mannen ware fit!

Ik merkte al vrij snel dat mijn lichaam zich te slecht voelde. De hele nacht had ik met koorts in mijn bed liggen woelen en de koorts was nog niet over.

De andere leden van het team voelde zich prima en ik had soms moeite om ze bij te houden. Elke stap koste mij moeite, elke keer moest ik meerdere keren adem halen.

Ik besefte al snel dat ik niet boven zou komen. En hoe langer ik zou wachten met omdraaien, hou meer ik de groep op zou houden.

En dus besloot ik, net onder de 5000 meter, om terug te gaan. Youri begreep het meteen en wenste me sterkte: 3 gidsen op 9 klimmers was genoeg en dus ging de groep door.

De Oosttop torende boven me uit, de zon kwam langzaam op en de wind maakte het geheel tot een absurd schouwspel. Sneeuw wat als een waas over de grond geblazen werd. Groepen klimmers die zich, tegen de elementen in, een weg naar boven vochten.

Gelukkig kon ik, ondanks deze tegenslag, nog wel van alles genieten. Het uitzicht was geweldig, met vele hoge bergen die ik nog nooit gezien had maar die zo tot de verbeelding speelden. Met tranen in mijn ogen daalde ik af en ik wist dat deze klim erop zat. Ontroerd door alle gebeurtenissen en door de pracht die ik in de verte zag.

Uiteindelijk haalden ook alle negen klimmers van mijn groep de top. Een groot succes en een mooi avontuur! En voor mij een geweldig ervaring.