13 februari 2011   Klimmen in Schotland

Na mijn goede ervaringen vorig jaar in Schotland, wilde ik dit jaar weer terug. Tania moest voor haar opleiding naar Schotland, en dus had ik had een dubbele reden om ook te gaan!

Maar de vraag was natuurlijk of de condities weer zo goed zouden zijn als vorig jaar....

De omstandigheden waren niet heel slecht, maar wel anders dan het jaar ervoor. Er lag meer sneeuw dan in Chamonix (!!!) en daardoor was het lawinegevaar ook hoog. Veel routes waren daardoor helaas te gevaarlijk.... 

Maar we vonden een mooie en veilige route voor de eerste dag, genaamd ‘de lamp’...

De aanloop bracht ons met onze enkels in de sneeuw en vol in de mist, maar dat mocht de pret niet drukken. We vonden onze route en konden gaan klimmen!

Tania begon en daar was ik ook blij om. Het klimmen in Schotland is zo anders dan in de Alpen en elke keer weer moet ik eraan wennen. Maar eenmaal gewend is het geweldig!

De eerste lengte was meteen een overhang, met besneeuwde blokken en verijste spleten.

Gelukkig zaten er veel goede ‘hooks’: plaatsen waar je je ijsbijl achter kon haken. En dus viel het wel mee.

Daarnna volgde een eenvoudige traverse over een besneeuwde rotsplaat, een mooi begin voor mij. De lengte erna was weer wat moeilijker en Tania ging omhoog. Eerst door de sneeuw en daarna steil door de rotsen.

We dachten dat we er waren, maar we moesten nog een stuk verder. Door de sneeuw en tegen de wind in...naar boven. En we kwamen boven.

Geen zicht, alleen maar wind en sneeuw. En gelukkig wist de Tania de weg naar beneden...met kaart en kompas natuurlijk

Ons volgende doel was ‘Central Grooves’. Een technisch moeilijke route, voor ons beiden een uitdaging.

We liepen de dag erna omhoog en al na 10 minuten voelde ik me slecht: hoofdpijn en zware benen. We werden zelfs ingehaald door een groep Franse klimmers.... Zij waren ook voor ons bij de route en dus was dat al geen optie meer. En eigenlijk voelde ik me ook niet goed genoeg om deze zware route in te stappen. Een dag rust was beter...

Dus na een goede nachtrust liepen we vroeg in de ochtend weer omhoog, en dit keer waren we als eerste!

Ik ‘mocht’ de eerste lengte doen en dat was even slikken: de eerste 6 meter klimmen kosten me een half uur, omdat ik te bang was om te vallen en niet zag hoe ik omhoog moest. Uiteindelijk zag ik de beweging en werkte ik me omhoog. De steilheid ging heel langzaam liggen en hoe hoger ik kwam, hoe beter het ging. De tussenzekeringen waren nog steeds niet perfect, maar goed genoeg om mijn vertrouwen een ‘boost’ te geven en door te klimmen. De laatste passen waren eenvoudig en plots was ik er.

Maar natuurlijk zat er geen standplaats, geen haken, helemaal niks. Dat maakt klimmen in Schotland anders....een avontuur. Gelukkig kon ik zelf wat maken en Tania klom na. En toen was het haar buurt.....

De tweede lengte was nog steiler en nog moeilijker.

Maar vol vertrouwen ging ze omhoog: het was de eerste keer voor haar dat ze op dit niveau klom, maar ze was overtuigd dat ze het kon. En ik ook, anders zou ik hier niet zijn.

De eerste meters waren goed af te zekeren en leken goed te klimmen, maar hoe hoger ik keek hoe moeilijker het leek te worden. Een hoek, die bovenaan zelfs overhing...

Tania gebruikte zoveel tussenzekeringen als ze kon, om het risico op een grote val zo klein mogelijk te houden. Langzaam klom ze door...tot aan de overhang...en er overheen.

Ze was boven, en nu mocht ik. Naklimmen is altijd een stuk gemakkelijker: geen kans op grote vallen, weinig stress. Maar Tania had zo haar best gedaan om goede tussenzekeringen te krijgen, dat ik de helft er nauwelijks uit kreeg. Maar, uiteindelijk kwam ik boven.

Lengte drie was weer voor mij, gelukkig iets gemakkelijker.

...maar nog steeds niet eenvoudig.... Smalle scheuren in de rots gevuld met ijs. Soms stevig genoeg om er in te hangen, soms niet. Maar elke keer goed af te zekeren (behalve de eerste 3 meter...die vond ik doodeng).

Tania mocht het karwei af maken door de laatste lengte te klimmen. Een mooie versnijding gevuld met ijs. Ze klom omhoog, over de rand en toen werd het stil. Ik hoorde andere teams die bij ons in de buurt klommen naar elkaar schreeuwen, ik hoorde de wind, ik hoorde het geluid van ijzer tegen de rots....maar geen Tania.

Plots werd het touw strak getrokkken en moest ik wel klimmen. De eerste meters waren goed te doen, maar de laatste pas was heftig. Niets voor mijn voeten, alleen mijn ijsbijlen in bevroren turf waarop ik moest vertrouwen. Even slikken, en toen door. En daarna werd het snel eenvoudiger. Tania stond bijna op de top en was niet te horen vanwege de wind. Maar we hadden het gehaald!

De groep Franse klimmers, van de dag ervoor, hadden ook weer bij dezelfde rotsen geklommen en stonden op de top te genieten van het uitzicht. ‘Vive la France’ was mijn begroeting naar hun en meteen was het ijs gebroken.

Verder werd er niet heel veel gezegd omdat iedereen genoot van het geweldige uitzicht... Na de hele dag in de mist gezeten te hebben, waren we nu eindelijk boven de wolken.....

Tania wilde na deze klim graag nog wat doen op de Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland (en de UK). Maar de weersvoorspelling was niet perfect en dus moesten maar kijken of dat zou lukken.

Op vrijdag liepen we aan richting onze route, Hedrians Wall Direct, een 300m lange ijsroute. Maar het weer was echt schots: veel wind, lichte sneeuw en 20 meter zicht. Om bij de route te komen moesten we over een steil sneeuwveld en met de hoeveelheid sneeuw die er lag zou dat wel gevaarlijk kunnen worden. En zonder zicht durfden we dat niet aan....en dus draaiden we net onder de route om. Na 200 meter afgedaald te hebben bespraken we onze optie.....en plots trok het open! We konden onze route zien, de wanden om ons heen maar nog belangrijker, we zagen de aanloop! En die zag er goed te doen uit, dus klommen we weer terug omhoog.

Bij de route aangekomen was de mist weer terug en het zicht nul. Maar we wisten waar we omhoog moesten en dat maakte veel verschil. Ik klom de eerste lengte door het ijs en de sneeuw en na 25 meter klimmen verdween Tania onder mij in de mist. Het enige wat ik nog zag was het touw wat in de leegte verdween.....

Uiteindelijk klom ik het hele touw uit en zekerde ik Tania omhoog. Zij klom verder, terwijl de sneeuw steeds dieper leek te worden. De wind liet de sneeuw alle kanten op stuiven en soms kwamen er kleine lawines langs gegleden. Maar we konden ons zekeren in het ijs en de ‘lawine goten’ vermijden en dus was het redelijk veilig.

En zo klommen we enkele lengtes door, recht omhoog omdat het verder moeilijk te zien was waar we precies heen moesten Ik vond het soms wel spannend omdat we in deze witte wereld zaten, die alles om ons heen leek op te slokken. Hoe ver nog naar de top? En als het te laat wordt, komen we dan nog wel naar beneden.....?

Tania was meer ontspannen: zij kenden de berg en wist dat we er bijna moesten zijn. Het was inmiddels weer mijn beurt om voor te klimmen en dus ging ik op weg. Alles wit, maar hoe hoger ik kwam, hoe meer het leek dat ik hoog boven me een soort van sneeuwluifel kon zien. Zou dat de top zijn?

Langs het sneeuwluifel en plots was de berg horizontaal, een witte vlakte. De top!

Tegen de wind in kroop ik nog 10 meter verder en maakte mijn stand. Tania kwam ook naar boven en samen genoten we van het overwinningsgevoel op de top. De hoogste berg van Schotland en van de UK. Eindelijk stond ik er.

Tania wiste gelukkig de weg naar beneden en met kaart en kompas gingen we op weg. Gelukkig met de wind in onze rug!