13 april 2011   De Noordwand van de Midi, 1000m plezier...

Na onze geweldige route op maandag was de weersvoorspelling voor woensdag weer geweldig. En dat konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan!

Dus werden de spullen weer gepakt en stonden we woensdag ochtend te wachten op de eerste lift die ons naar het tussenstation van de Aiguille du Midi zou brengen.We waren niet de enigen maar gelukkig stonden we voor aan in de rij.

Ons doel van vandaag: de Carli - Chassagne Gully. Een 1000 meter lange sneeuw en ijs route naar de top van de Midi. En hoewel de lange route van maandag nog in onze benen zat, gingen we vol goede moed op pad.

De route loop recht boven Chamonix en in de achtergrond hadden we steeds een geweldig uitzicht op deze ‘klim hoofdstad van de Alpen’.... Maar we kwamen niet voor het uitzicht. De eerste 500 meter van de route waren niet heel moeilijk: sneeuwvelden afgewisseld met korte steile stukken ijs. Zonder touw schoten we omhoog en na 1,5 uur stonden we onder de echte moeilijkheden. Het klimmen kon beginnen!

De steile geul door de rotsen was deels gevuld met ijs en de te klimmen lijn lag duidelijk voor ons. Het enige probleem was de spindrift: boven op de Midi waaide het als een gek en de verse sneeuw van de dag ervoor stoof naar beneden. Als een  waterval kwam het naar beneden en keer op keer werden we bedolven onder bakken met kou.

Maar dat mocht de pret niet drukken: het klimmen was geweldig en we vergaten de vermoeidheid in onze lichamen. Het ijs was niet dik maar daardoor werd het klimmen wel interessanter. 3 lengtes achter elkaar ging de geul door, waarna we op een groot sneeuwveld terecht kwamen.

Recht omhoog door de rotsen ging het verder totdat ik op scherpe sneeuwgraat stond. Boven ons torende het liftstation van de Midi uit: het leek zo dichtbij maar we wisten allebei dat we nog wel even nodig zouden hebben voordat we daar aan zouden komen. We moesten een flink stuk naar links traverseren, onder het liftstation door tussen rotsen en gletsjer spleten...

Gelukkig lag er genoeg sneeuw zodat we niet over het harde grijze ijs moesten klimmen. Langzaam kwam de top dichterbij, langzaam kwamen we hoger en hoger.

Totdat 50 meter onder de top onze weg versperd werd door een grote ijsmassa. We moesten er omheen, voordat we

eindelijk naar de top konden klimmen. Uiteindelijk, om half 7 in de avond, klommen we de laatste meters naar de graat. De wind blies om ons heen en het uitzicht was nog steeds geweldig.

Over de graat liepen we naar het liftstation, moe maar voldaan. Weer een mooie route geklommen, weer een geweldige

ervaring rijker.