15-2-2008   Nog meer training...

Na een fatsoenlijke nacht slapen in de gite besefte Jelle dat klimmen er even niet in zou zitten. De dokter had geadviseerd een week lang niet in extreme kou te zitten. Helaas, maar waar.

Gelukkig voor mij zouden we met de andere leden van de K2 expeditie gaan trainen. Wilco en Cas waren naar Chamonix gekomen en klimmen met deze twee ervaren rotten zou ook geen straf zijn.

Dus maandag middag werden de tassen weer gepakt en ging het weer omhoog. We genoten de rest van de middag van elkaars sterke verhalen en natuurlijk van het betoverende uitzicht op de vallei van Chamonix.

Cas zorgde voor het eten en hij wist ook te regelen dat we in het hok van de piste dienst mochten slapen. We hadden dus op 3200 meter onze eigen kamer met bedden, verwarming en uitzicht op enkele betoverende bergen. Wat kan een klimmer zich nog meer wensen...

De volgende ochtend gingen we al vroeg op pad. We moesten ongeveer twee uur aanlopen voordat we bij de route kwamen, langzaam kon het dan ook licht worden. Met het eerste ochtenlicht stonden we onder aan de route, die 1000 meter omhoog rees. De ijsgeul was goed te zien en het zag er allemaal wel ok uit. Omhoog dus!

De eerste paar honderd meter klommen we zonder touw, daarna wilde ik toch wel graag even aangelijnd zitten. Het ijs werd hier wat steiler en was ook een beetje onvoorspelbaar. Er lag sneeuw op het ijs en wat eronder zat was niet goed te zien.

Twee lengtes klommen we aan het touw, daarna kwam het grote sneeuwcouloir in zicht. Het touw ging weer weg, omhoog en snelheid maken.

We klommen door het couloir maar na een honderd meter werd de sneeuw onderbroken door rotsen. Tussen de rotsen door moesten we verder. Gelukkig was de sneeuw hier lekker hard, dus waren er weinig moeilijkheden. De bijlen bleven makkelijk zitten, de stijgijzers stonden stevig.

Terwijl wij omhoog klomen, genoten we naast ons van een overweldigend uitzicht. Zwitserland in de verte...

Na bijna zes uur klimmen stonden we op de col Armand-Chalet. Voor ons het einde van de beklimming, de afdaling ging direct aan de andere kant naar beneden. Aan het eind van de middag kwamen we aan bij de Couvercle hut. Een zilveren doosje, verstopt onder een grtote rots. Vanuit een afstand konden we de rook al uit de schoorsteen zien komen. Er was dus iemand thuis!

Binnen leek het meer een sauna dan een berghut: de kachel had zijn werk goed gedaan en het hok tok ongekende temperaturen opgestookt. Maar, alles is beter dan slapen in de kou.

De volgende ochtend daalden we af naar Chamonix. De twee mannen moesten helaas direct terug naar huis. Ik zou nog een paar daagjes blijven, genietend van deze ongekende winterpracht.

Bekijk de hele beklimming op film!