2-4-2009   Maart roert zijn staart...

Na 4 weken werk, waren de schoolvakanties afgelopen en was het voor mij weer tijd om te gaan klimmen. Samen met wouter ging ik naar Chamonix, maar we werden ontvangen met regen en sneeuw. Gelukkig konden we in de plaatselijke klimtuin, toch nog wat trainen...

Met onze bijlen klommen we door de rotsen, weer iets heel anders. Maar een goede manier om beter te worden.

En het grote voordeel van slecht weer, is dat het daarna weer mooi wordt. En dan ligt er een vers pak sneeuw!

De hele dag zaten we in de sneeuw, soms wel tot aan onze knieën! En het weer was fantastisch: strak blauw met een heerlijke zon aan de hemel.

De volgende dag gingen we zo vroeg mogelijk met de lift omhoog om onze eerste route te klimmen. Natuurlijk, zoals wel vaker in Chamonix, was het weer niet precies zoals voorspeld. De ochtend was nog bewolkt en het waaide als een gek. Na twee bakjes koffie en een donut gingen we toch richting onze route.

Het weer was iets beter, maar inmiddels was het al aan de late kant. Een het waaide ook nog steeds ontzettend hard. We moesten abseilen om bij onze route te komen en dat was een fntastisch moment. Boven ons het liftstation, onder ons de sneeuw waar we naar toe gingen. Alsof we afdaalden naar een andere wereld, deels onwerkelijk maar erg mooi.

Uiteindelijk, net onder de route, besloten we toch om terug te keren. Het was echt al te laat en we waren ook nog eens niet zo snel. Geen goed uitgangspunt, maar we hadden wel weer mooi een dag op hoogte doorgebracht.

De volgende dag meteen weer omhoog zodat we aan een echte lange route konden beginnen. We wilden de Aig. Verte op, 900 meter sneeuw en ijs. Het weer was goed en na een nacht goed slapen gingen we er voor.

Al vroeg stonden we onder de wand en gingen we op pad. Het was niet heel moeilijk, maar vooral lang. Het eerste stuk was het gemakkelijkst. Alleen maar steile sneeuw en firn. Eentonig, dat wisten we al. Het einde moest de ‘fun’ brengen: een steil ijs couloir dat tussen de rotsen door naar beneden kwam. Omdat het ijs niet fantastisch was, viel mij dit ook een beetje tegen.

Daarnaast waaide het ook nog steeds enorm: de wind beukte tegen ons aan en slokte al onze energie op. We waren dan ook blij het steile ijs achter ons te laten, nu alleen og maar afdalen. Ik had het ‘geweldige’ idee om de hele route af te klimmen, dit zou materiaaltechnisch beter zijn. Misschien wel, maar het was ontzettend eentonig. Alsof er een trap van 900 meter onder ons lag...en die moesten we af.Uiteindelijk, toen de zon al lang onder was, bereikten we onze ski’s onderaan de route.

Een uur later stonden we op de parkeerplaats naast onze auto. Moe, voldaan en blij om weer beneden te zijn.

Helaas moest ik twee dagen voor een cursus naar Oostenrijk, wat de klimtijd met Wouter opdeelde. Gelukkig kon hij met iemand anders op stap en samen klommen ze nog een mooie lange route door de noordwand van de Droites.

Jammer voor mij, want die twee dagen vielen net in een periode met mooi weer. Uiteindelijk koste die cursus me vier mooie dagen, helaas.

De laatste week gooide het weer roet in het eten: regen en wind. Geen ideale omstandigheden om te klimmen. We zochten alle weerberichten af en vonden uiteindelijk een plek met zon. Iets ten zuiden van Gap, ongeveer 3,5 uur rijden. Daar waren rotsen en het weer zou mooi zijn.

Uiteindelijk klommen we in Orpeirre, een klein dorpje omgeven door rotsen. Terwijl het in Chamonix sneeuwde en regende, zaten wij met 18 graden in de zon. Wat is klimmen toch heerlijk!