Een van de bekenste tourskitochten in de wereld, die normaal in 6 dagen gedaan wordt. Van Chamonix naar Zermatt, door een ruig en vergletsjerd gebied. Een schitterende tocht, maar zou het ook binnen een dag kunnen?

Tania wilde dit al langer proberen en we hadden van verschillende andere gidsen gehoord dat het goed mogelijk was. Zij hadden wel de ‘Verbier’ variant gedaan, waar je gebruikt maakt van de ,liften in het Zwitserse skigebied. Wij wilden het zonder deze liften doen....

25 maart 2011    De “Haute Route’ in 24 uur.....?

En dus gingen we donderdag middag 24 maart op stap: eerst met de lift naar de Grand Montet en vanaf daar begonnen we mnet skiën. Het was 3 minuten voor vier en de klok begon te tikken.

Eerst naar beneden skiën, over de eerste gletsjer en meteen daarna het eerste stuk omhoog met de stijgvellen. De zon stond nog steeds hoog aan de hemel en het was warm. Maar we wisten ook dat de zon over enkele uren weg zou zijn en dus probeerden we van de warmte te genieten. We klommen het laatste stuk met de ski’s op de rug naar de Col de Passon, en verder naar de Trient hut. Voor sommige groepen was dit de eerste slaapplaats: wij waren net 3 uur onderweg.

Vanaf de hut ging het naar beneden, richting Champex in het dal van Verbier. Een van de kritieke punten voor onze tocht want in dit dal waren we aangewezen op openbaar vervoer of het meeliften met andere auto’s.

Bij toeval stond er een bus onderaan onze afdaling te wachten en deze ging ook nog eens de goede kant op. Wat een geluk, we waren op weg! Maar de bus ging maar halverwege en dus moesten we liften. Wat zeker niet gemakkelijk is, 2 personen met ski’s en dat ook nog eens in het donker. Maar na 10 minuten met onze duim omhoog gestaan te hebben stopte er iemand. Onze reddende engel was Arthur, een Zwitserser die in de buurt woonde. Hij wilde ons wel mee nemen en zo kwamen we ook de volgende 10 kilometer verder, tot aan het punt waar we weer met onze ski’s moesten gaan lopen.

Richting de Valsorey hut, waar we na drie en een half uur aankwamen. Het was inmiddels half een in de nacht en we begonnen het te voelen. We besloten om een paar uurtjes te slapen en dan verder te gaan. Tania vond enkele dekbedden zodat we toch nog een beetje lekker konden liggen op de harder banken.

Maar om vier ging de wekker en we moesten verder. Er waren inmiddels nog twee Fransen wakker en die hadden hetzelfde plan als ons: door naar Zermatt. En dus verlieten we de hut met z’n vieren die ochtend.

Eerst 2 uur stijgen, deels met de ski’s op de rug waarna er een heerlijke lange afdaling volgde.

En wat een geweldige uitzichten! We zaten niet heel ver van de Mont Blanc af en die konden we in de eerste zonnenstralen van die ochtend zien.

Na de lange afdaling ging het weer omhoog, over een eindeloze gletsjer.

In het begin allemaal goed te doen, alleen hoe verder we kwamen, hoe warmer het werd. De zon was warm, het leek wel zomer. Maar we moesten door, de klok bleef tikken.

Om beurten liepen Tania en ik voorop, zodat de ander in tweede positie rustiger aan kon doen. Maar beide begonnen we de vermoeidheid te voelen....

Na de lange gletsjer kwam een col waar we overheen moesten, en daarna nog een .....en nog een. En tussen deze cols moesten we steeds een stuk afdalen en weer omhoog lopen met de ski’s.

En bij de beklimming van de laatste col had ik het helemaal gehad. De vermoeidhied sloeg toe en ik kwam nog maar langzaam vooruit. Tania had gelukkig nog wat energie over en dus ging zij voorop. De laatste meters leken wel uren te duren maar uiteindelijk kwam ik boven. Vanaf hier was het alleen nog maar naar beneden skiën, richting Zermatt.

Maar natuurlijk was de sneeuw hard en moeilijk om te skiën. Het duurde nog ruim een uur voordat we op de skipistes kwamen, onze laatste afdaling naar het dal.

Uiteindelijk bereikten we om 17.26 Zermatt. We hadden het gehaald....maar ook weer niet. Ruim 25 uur. Een geweldige prestatie. Ik was blij om in Zermatt te zijn, ook al was het een uur te laat....