25 juli 2010   Eindelijk aan het werk!

Na mijn eerste jaar opleiding, was het eindelijk tijd om al het geleerde in de praktijk te brengen. Ik was inmiddels aspirant Berggids en dat betekende dat ik onder de verantwoording van een andere gids mocht werken.

Mijn eerste ervaring was in de Ecrins, samen met Martijn Schell. Samen met hem hadden we een beginners cursus: 5 deelnemers zonder enige ervaring. En het was onze taak hun de beginselen van de bergsport bij te brengen.

We begonnen eenvoudig: lopen op bergschoenen, lopen op stijgijzers, eenvoudig ijsklimmen, knopen, reddingstechnieken. En natuurlijk enkele mooie touren om alles in de praktijk te brengen.

Het was een heerlijk gevoel om eindelijk al mijn kennis te kunnen delen met anderen. Maar het was ook erg mooi om te zien dat ik nog zoveel moet leren. Martijn nam een groot deel van de week op zich en ik kon alleen maar toekijken en leren van zijn ervaring. Vooral veel kleine dingen die hij precies goed over wist te brengen: lopen over losse stenen, het eenvoudig leggen van knopen, het gebruik van karabiners, etc.

Een erg leuke week. Leerzaam voor de beginners en ook leerzaam voor mij.

De week erna was ik weer terug in Chamonix en stond een Mont Blanc week op het programma. Onder leiding van Edward Bekker ging ik 5 dagen met twee Nederlanders op pad. Het doel: de top van de Mont Blanc.

Maar eerst werd er gewend aan de hoogte, en dus gingen we naar de Albert Premier hut. Deze ligt op 2700 meter boven het dal van Chamonix. Er zijn daar verschillende mooie eenvoudige toppen die goed zijn om mee te beginnen: wij gingen de volgende dag richting Aig. du Tour. Maar in de ochtend werd het weer langzaam slechter en na een uur lopen begon het te sneeuwen. De wind stak ook op en weggestoken in onze capuchon gingen we verder. We hadden uiteindelijk moeite de berg te vinden: gelukkig, met kaart en kompas, vonden we de rotsgraat naar de top.

En de omstandigheden leken wel winters! Sneeuw op de rotsen, mist en wind. Gelukkig waren mijn twee gasten sterk en fit, en dus konden we door naar de top. Geen uitzicht op de top, maar wel een hele mooie ervaring!

En omdat het weer alleen de dag erna goed was, moesten we na onze afdaling gelijk door richting de Tete Rouse hut. De eerste stop op weg naar de Mont Blanc. We kwamen in de

hut aan en het was erg druk. We moesten in eerste instantie op de grond slapen en er was pas laat eten. Alles gehaast en wenig rust, iets wat niet goed werkt de avond voor een grote klim. Uiteindelijk hadden we toch een bed en een lekkere maaltijd. Wij hadden er alle drie zin in!

De volgende ochtend hadden we om 4 uur ontbijt en voor half 5 waren we op weg. Het eerste stuk door de sneeuw en daarna de rotsen in, op weg naar de Goûter Hut. Daar kwamen we rond half 7 aan.

3800 meter en koud, maar wel op de goede weg. Het weer was schitterend en we voelden ons alle drie goed. Ik voelde dat het goed zat, met deze twee gasten kon ik op de top komen!

Uiteindelijk klommen we over de Dome de Goûter, 4200m, en zagen we waar we het allemaal voor deden. De top van de Mont Blanc!

De weg naar de top was goed te zien: er liep een rij van mensen omhoog. En wij gingen ook die kant op. Langzaam, stap voor stap.

En hoe verder we kwamen, hoe steiler en smaller het pad werd. Uiteindelijk liepen we op een smalle graat, met aan beide kanten een diepe afgrond. Frankrijk links, Italië rechts. Een geweldig uitzicht, met de wereld om ons heen. Alsof we naar de horizon toe liepen.

De wind was inmiddels harder geworden en het blies goed om ons heen. Maar nog steeds geen reden tot paniek, dit ging lukken!

Uiteindelijk de laatste meter, stap voor stap. Diep adem halen....en weer een stap.

Totdat de helling ging liggen en we niet hoger konden. We waren op de top!

Beide gasten waren op de top en voelden zich nog goed. En natuurlijk waren ze dolgelukkig, ze hadden hun doel bereikt! Ook hadden we een mooie tijd neer gezet, een goede prestatie dus.

Het voelde geweldig om dit samen met mijn gasten te ervaren. De emotie, de uitdaging: de ervaring om samen een doel te bereiken.

Berggids is een mooi beroep en ik ben blij dat ik zover gekomken ben.