28-6-2009   De toelating.....deel 2

De afgelopen twee weken stonden voor mij alleen maar in het teken van de Duitse Gidsentoelating in Chamonix. Ik had inmiddels de skitoelating gehaald en dit was de volgende stap om in de opleiding te komen.

De eerste week was een voorbereidingsweek waarin de puntjes op de i werder gezet. De onderdelen die we op de toelating zouden krijgen werden nog eens door genomen en geoefend. Dit alles onder het oog van twee ervaren gidsen. Het was een goede week waarin we nieuwe dingen leerden en veel werd gelachen. Er was nog geen examenstress dus de sfeer was erg relaxed. Aan het einde van de week waren onze gidsen erg tevreden met het resultaat: iedereen deed het erg goed en daardoor konden we met een positief gevoel de toelating in gaan.

Zondagavond 21 juni begon het dan echt. Om zes uur moesten we bij elkaar komen en werd alles uitgelegd. Wat we deze week zouden gaan doen en wat de gidsen van ons wilden zien. Ook werd er bekend gemaakt welke routes we zouden moeten klimmen.

Maandag begonnen we met het onderdeel ijs, drie onderdelen in totaal: steil ijs met 1 pickel, verticaal ijs met 2 ijsbijlen en lopen op stijgijzers.

Bij het eerste onderdeel ging ik gelijk de mist in: mijn pickel schoot weg en ik viel. Mijn eerste onvoldoende en een slecht begin. Gelukkig kon ik me over deze fout heen zetten en me volledig concentreren op de twee andere onderdelen. Die gingen erg goed en daarmee was dag 1 voorbij. Of het genoeg zou zijn om mijn eerste slechte prestatie te compenseren moest ik maar afwachten...

Op dag twee moesten we, samen met een van de gidsen, een lange kalk-rotsroute klimmen. Ik klom samen met Chris, een macho Duitse gids.

Het klimmen ging uitstekend: we klommen samen erg snel en de route was ver boven het niveau wat we eigenlijk moesten

klimmen. Ik had geen probleem met de moeilijke lengtes en een kleine 3 uur later stonden we weer onder aan de rots.

Dag 2 was voorbij, met een goed gevoel.

Dag 3, 4 en 5 zouden we boven in de bergen doorbrengen. We zouden van hut naar hut gaan en al onze spullen voor deze dagen mee moeten nemen.

De eerste dag klommen we op graniet: een mooie route over een gladde wand met geweldige spleten. Ik klom weer alleen met een van de gidsen en we waren weer redelijk snel. Weer een dag om trots op te zijn!

Op de tweede dag in de hut ging de wekker al om kwart voor drie. Ontbijten en snel op pad. We gingen richting een sneeuw/ijs couloir wat we wilden beklimmen. Ons groepje bestond uit 3 deelnemers en 1 gids. Na een aanloop van ruim 2 uur stonden we onder onze route. De condities waren goed, er lag genoeg sneeuw en ijs.

De andere twee van onze groep wilden liever met touw klimmen, ik liever zonder. We klommen uiteindelijk met, waardoor we niet zo heel snel waren. Dat gaf mij een slecht gevoel, want ik wilde graag laten zien wat ik kon. Gelukkig had de gids al lang in de gaten dat ik liever zonder touw wilde klimmen en dat ik dat makkelijk aan zou kunnen. Maar, ik was met een groep onderweg en dus sloot ik me aan bij hun wensen.

Op de laatste dag in de hut schopte slecht weer de plannen in de war. We konden helaas geen lange route doen en dus moesten we als alternatief een korte rotsgraat klimmen. Ik had deze een aantal jaren gelden al eens geklommen en dus moest ik voorop. Voor mijn gevoel ging het best wel goed, maar natuurlijk blijft er altijd een twijfel. Was het goed genoeg.....?

De zaterdag brak aan, de laatste dag van onze toelating. We hadden nog een onderdeel te gaan, het ‘alpiene parcours’.....

Dit onderdeel vergt veel van het lichaam, helemaal aan het eind van zo’n zware week. We moesten 1400 hoogtemeters omhoog lopen/rennen (in 1 uur en 40 minuten) met een rugzak van ongeveer 6 kilo. Daarna moesten we, binnen een bepaalde tijd, 2 korte rotsroutes klimmen. Een op grote bergschoenen en een op stijgijzers.

Om tien uur was het voor mij tijd om te starten, mijn ‘wandeling’ begon. Na enkele minuten kwam ik een bordje tegen met daarop ‘Brevent - 4 uur’. Dat was de berg waar ik heen moest, alleen had ik maar 1 uur en 40 minuten.... Ik gaf alles wat ik had en bij het tussenstation, op ongeveer 2/3 van de afstand, had ik er 57 minuten op zitten. Ik zat ruim op schema! Uiteindelijk, na vele zig-zags en smalle bergpaden, zag ik het einde. Nog een korte sprint en ik was over de finish. Moe maar voldaan, buiten adem...

Michi, een van de gidsen, bracht mij het goede nieuw. Mijn tijd was 1 uur en 22 minuten. Ruim gehaald!

Na een klein half uur moest ik aantreden om te klimmen en beide routes verliepen goed. Ik viel niet en mijn gevoel zei dat ik redelijk netjes geklommen had.

Het was voorbij, nu konden we alleen nog maar afwachten.

Tegen het einde van de middag kwamen we allemaal weer bij elkaar: 10 deelnemers en de 4 gidsen die ons de examens af genomen hadden. Ze waren positief over het eindresukltaat, hoewel het niet voor iedereen positief zou zijn. Iedereen, ik ook, zat in zijn hoof al te rekenen en te bedenken of onze cijfers genoeg zouden zijn.

We kregen een voor een de uitslag. De eerste was geslaagd, de tweede ook, enz. Nummer vijf had het helaas niet gehaald, hij was gevallen bij het rotsklimmen en zou dat onderdeel volgend jaar moeten herkansen. Toen was het mijn beurt, dit was het dan. In mijn hoofd had ik mijzelf al voorbereid op een slecht scenario: ik was tenslotte gevallen in het ijs en dat zou mijn eindcijfer onvoldoende kunnen maken.

Herbert, hoofd van deze toelating, zat alleen in zijn stoel op me te wachten. Ik ging naast hem zitten en zette me schrap voor wat ik te horen zou krijgen. Even bleef het stil en toen vertelde hij me dat ik de op een na beste was van de groep..... ‘Dus ik heb het gehaald?’ was mijn antwoord. Ja! En met de op een na hoogste score van alle deelnemers!

Herbert vertelde me verde nog dat alle gidsen vonden dat ik het meer dan verdiend had, omdat ik had laten zien een sterke klimmer te zijn met veel ervaring. Ze zagen dat ik veel had geklommen en me niet liet beïnvloeden door de examens: ik deed gewoon mijn ding en dat was precies wat ze wilden zien. Herbert vond het allemaal wel grappig: ‘dat het zover moest komen, dat een Hollander bij de Duitse opleiding de op een na beste score heeft!’

Mijn mede-cursisten waren allemaal erg blij voor mij, het feest kon beginnen! Na deze inspannende week waren we een hechte groep geworden. Negen van de tien waren geslaagd, 8 Duitsers en 1 Nederlander. Met deze groep ga ik nu de opleiding in: we beginnen in augustus met ons eerste deel en werken zo blok voor blok af.

Eindelijk, na al mijn inspanningen, kan ik nu vooruit kijken.