3 t/m 14 januari 2010   Schotland op z’n best!

Dinsdag was onze laatste klimdag en we wilden nog een keer vlammen. Helaas werkte het weer niet mee, de wind was hard en inmiddels sneeuwde het ook. Nog een keer ‘sleepten’ we onze vermoeide lichamen naar boven, maar al aan het begin van de route moesten we omdraaien. Steile sneeuw versperde onze weg: te gevaarlijk, te riskant. Het was het niet waard...

En dus was dat het einde: met onze rugzakken liepen we terug naar het dal. Zonder route, maar ook weer blij dat we weg konden uit deze koude omgeving. We konden terugkijken op een geslaagde tijd in Schotland. Waar het vaak regent, sneeuw en waait. Maar waar het soms toch ook wel heel erg mooi is...

Het nieuwe jaar werd met volle moed begonnen. Tania moest naar Schotland en we hadden afgesproken samen daar nog wat te gaan klimmen. Mijn motivatie was eerst erg laag omdat ik vele verschillende verhalen over Schotland gehoord had. In de winter kan het er vriezen, maar van de ene op de andere dag kan het ook dooien, regenen en 100 km per uur waaien. Er zijn vele mooie routes te klimmen, maar het weer is zeker van belang en men moet geluk hebben.

En terwijl de klimconities in de Alpen niet echt geweldig waren, vertrokken wij richting de Schotse hooglanden. Eerst me de auto en daarna met de boot richting Newcastle. Daar scheen de zon ons tegemoet, onverwacht maar o zo gewild...

Dinsdag begonnen we met klimmen: ijsroutes dicht bij de weg. Het weer was nog steeds geweldig en verbaasd begon ik die dag met de aanloop. Waar blijft de regen en wind...? Het was druk, vele andere klimmers waren ook naar deze plek gekomen om te klimmen. Het is in schotland niet normaal dat het elke winter zo hard vriest dat het ijs goed genoeg is om te klimmen. Voor de lokale klimmers dus ook goed nieuws en daarom waren ook zij met grote getalen gekomen.

We klommen drie geweldige routes, en tijdens de laatste klim werden we overvallen door wind en sneeuw. Terwijl ik door het ijs omhoog klom begon ik langzaam te beseffen dat het dus niet altijd mooi weer was. Bovenaan de route werden we bijna weg geblazen en ik had moeite rechtop te lopen. Schotland liet zich opeens van een hele andere kant zien.

De 4 dagen erop klommen we elke dag, en elke dag was het weer geweldig. Een klare nacht, gevolgd door een zonovergoten dag. En omdat heel Schotland bedolven was onder de sneeuw, genoten we elke dag weer van fantastische uitzichten. Zover we kijken konden, alleen maar witte bergen. Alsof we op een andere planeet beland waren...

We wisselden het klimmen af: we klommen ijsroutes, maar ook de beroemde Schotse mixed routes. Dit zijn rots/sneeuw routes, waar men op de steile stukken met ijsbijlen en stijgijzers door de rotsen klimt. Hier en daar ligt wat sneeuw of een bevroren graspol. Die kan men gebruiken. Het klimmen op die manier was voor mij de eerste keer en ik moest enorm wennen. Steile rots, koude temperaturen en geen haken. Gelukkig kon ik snel wennen en er langzaam ook van genieten...

Uiteindelijk, op zaterdag, klommen we ‘Bleu Ribbond’. Deze sneeuw/ijsroute is 500 meter lang en bijna nooit in conditie. Lokale klimmers zeggen dat de route maar1 keer in de 10 jaar te klimmen is...wat een geluk voor ons! Op de top kwamen langzaam de wolken binnendrijven en ontnamen onze uitzichten. Af en toe brak het open en zagen we de pracht in de verte: een groot meer, omsloten door witte toppen. Tania vertelde me dat het eigenlijk geen meer was, maar een uitloper van de zee. Zo dicht bij de zee, en toch zulke mooie klimroutes. De veelal heersende wind komt ook door de zee: de weersinvloeden zijn daardoor sterk en erg varierend.

We waren inmiddels al 6 dagen in Schotland met maar 1 middag slecht weer. Ik had zoveel gruwel verhalen gehoord over harde wind, horizontale regen, doornatte kleding, etc. Tot nu toe lachten de weergoden ons toe. We hadden geluk en profiteerden van elke mooie dag.

Zondag was het weer nog steeds mooi, maar we waren zo moe dat we niet weer de hele dag weg wilden.We gebruikten onze ‘rustdag’ om aan te lopen naar de CIC hut. Deze berghut staat onderaan de hoogste berg van Schotland, de Ben Nevis. Met ruim 1300 meter hoogte niks vergeleken bij de Alpen en toch een enorme uitdaging. De steile noordwand van ruim 500 meter is gevuld met klimroutes. Van makkelijk tot moeilijk, rots en ijs. Daar moest iets te vinden zijn wat te klimmen was...

Maar waar we voor vreesden gebeurde zondag avond: het weer sloeg om. De wind beukte de hele nacht tegen de hut en we sliepen nauwelijks. Maar toch wilden we de volgende dag op pad. En dat lukte. We klommen, in de harde wind, een mooie route door het ijs. Na 5 lengtes stonden we voor een verijste schoorsteen waar we niet doorheen kwamen: te steil en te weinig sneeuw. Omdraaien was onze enige keus. Jammer maar helaas. Ondanks de hevige wind en onze halve route hadden we toch een geweldige dag gehad.